Eerder in...
Het wordt een prachtige bruiloft.
Sorry dat ik u moest boeien.
Ik wil alles weten over Amanda Rosewater.
Dit is Connor Lang.
Waar ze geboren is, wie haar vrienden zijn en met wie ze wat gehad heeft.
- Quentin. - Hou je mond.
Ik kan je vertellen wat er echt met je moeder is gebeurd.
Ik heb een dokter nodig.
Doe je handschoenen aan. We zitten met een epidemie.
gesloten wegens de pest
Goedemorgen, Defiance. Dit is Alak Tarr voor Raider Radio in de boog.
Ik heb belangrijke informatie over de epidemie.
Het is virale hemorragische koorts, ook bekend als de Irath-griep.
Mensen en Irathients dragen de kiemen,
maar Irathients worden er niet ziek van.
Dus als je mens of Irathient bent,
kun je maar beter binnen blijven en contact met anderen vermijden.
De griep verspreidt zich door huidcontact,
dus handschoenen zijn handig, maar maskers zijn overbodig.
- Maskers. - Geef dus geen geld uit aan...
Jij ook? Chirurgische maskers.
Blijf kalm en vermijd elk fysiek contact.
En als je je slecht voelt, ga dan naar de triagetent.
Lieve hemel. Dit is vreselijk.
- Hoeveel mensen? - Zes doden, 21 zieken.
Wat kunnen we doen?
De besmetting inperken, de zieken verzorgen, hopen op medicijnen.
- Vanwaar moeten die dan komen? - Er was een epidemie in de Bay Area.
Een ex-collega werkte er maanden aan een middel.
Als we geluk hebben, bereikt het nieuws San Francisco.
Dokter. Ik raak haar kwijt.
Zweet jij?
Het is warm.
Het gerucht gaat dat er hulp uit San Francisco op komst is.
Laten we intussen genieten van Eine kleine Plague-Musik.
Komen die van de Republiek?
De boog hier. Ik moet de burgemeester spreken.
Mijn drinkebroers.
Waarom kampeert er een garnizoen van de Republiek voor mijn stad?
Ze willen vast beletten dat het virus zich oostwaarts verspreidt.
Te laat. Onze eerste patiënt trok met een karavaan oostwaarts.
Die werd onderschept en vernietigd. We leggen een quarantaine op.
Het is ze menens.
Ze zijn bereid om elke mens in deze stad te laten sterven,
mezelf inbegrepen.
En als we allemaal dood zijn, nemen ze de stad over. En de gulanietmijnen.
We kunnen vast wel door hun barricade breken.
Wat als je heel Noord-Amerika besmet?
De Republiek is opportunistisch, maar ze hebben gelijk.
- Zeg je nu dat er geen hoop is? - Burgemeester, de raad vraagt naar u.
Er is altijd hoop. Daar moeten we op hameren.
Kom op.
Wat stom van jou dat je haar liet gaan.
Ja, dat klopt.
Ze vergist zich als ze zegt dat er hoop is. We gaan er allemaal aan.
Dus... Zullen we ons bezatten?
- Nee, ik heb dienst. - Zoals je wilt.
Vuile Iraths. Rot op en neem je vieze ziekte mee.
- Achteruit, uitschot. - Nee.
- Ga naar huis voor je besmet wordt. - Wij zijn immuun.
Niet als ik je bijt.
- Rathus. - Kleine wolf.
Nizar.
- Dat deed pijn. - Je overleeft het wel.
- Hoe gaat het met Sukar? - Hij slaapt nog altijd de diepe slaap.
We kwamen ons bevoorraden,
maar de soldaten van de Republiek laten ons er niet meer door.
De grote ziekte is in de stad.
Als het zich verspreidt, zullen de mensen weer op ons jagen.
Kleine wolf, bid je met ons?
Het is me een eer met de familie te bidden.
Zestien doden en nog eens dertig zieken.
Zo overleven we de quarantaine nooit.
De ordehandhaver houdt iedereen binnen.
En de Irathients dan? Zij dragen het virus.
- De mensen ook. - Dat is anders.
Jullie moeten de Irathients eens zien voor wat ze zijn.
Ze dragen veel ziektes, maar worden zelden zelf ziek.
- Dat is waar. - Nee.
Hierdoor kregen ze de reputatie een onrein ras te zijn,
dragers van de pest.
Deze reputatie is misschien vooroordeel, maar het klopt ook wel.
Er is een reden waarom Irathients door mijn volk gemeden worden.
- Een goeie reden. - Deze stad staat daarboven.
Ze kunnen iedereen besmetten zonder dat ze zelf symptomen hebben.
- We moeten deze epidemie indammen. - Wat stel je dan voor?
Sluit de Iraths op. Zo dam je de ziekte in.
- We stoppen ze in de mijnen. - We vragen ze al binnen te blijven.
Iraths zijn niet te vertrouwen. Geestrijders zeker niet.
- Goed idee van Rafe. - Juist.
Onzin, haal je kop uit Dataks reet en luister eens. Allemaal.
De Geestrijders vertrouwen ons nu eindelijk.
Er heerst vrede.
Als we gezonde Irathients opsluiten omdat ze besmet kunnen zijn,
krijgen we ook nog met een gewapende opstand te maken.
Amanda, ik heb kinderen.
Als je de Irathients tijdelijk in de mijnen stopt,
- bescherm je ze ook tegen aanvallen. - Het is voor hun eigen veiligheid.
Veiligheid?
Laten we erover stemmen.
Zullen we maar?
hoor ons, Idanyu van de vlam
er woedt een storm onder onze broeders
kalmeer de wind en droog de regen
laat ons weer opstaan
Irisa.
Mag ik naar boven komen?
- Je komt ons dus arresteren. - Het is eerder afzondering.
- In quarantaine. - We zijn niet ziek.
Misschien dragen jullie het virus.
Kijk niet zo. Je weet dat het kan.
Dit zijn moeilijke tijden en jij moet de orde handhaven.
Nolan weet hier vast niks van.
- Nee. - Denk je dat ik me laat opsluiten?
En hen als beesten laat opsluiten?
Ik zou je medewerking waarderen.
Maar het is niet noodzakelijk.
Ik hou ze op. Breng ons volk in veiligheid.
- Ik hoor bij jou. - Rathus, haal hem hier weg.
Kom op, broeder. Ze weet wat ze doet. Vooruit.
- Maak het je niet moeilijk. - Nee.
Laat haar los.
Ben je gewond?
- Ik heb niks. - Die trien duwde mij wel van het dak.
- Ik zou Nolan eerst inlichten. - Ik verloor de tijd uit het oog.
Laat haar gaan of ik begin te schieten.
Wel, dan kom je niet ver.
Niemand wil haar pijn doen, maar dan moet je je kanon opbergen.
Denk goed na, Nolan. Elk mens in de stad is bang te sterven.
De mensen zijn radeloos. De Irathients kunnen beter even weggaan.
- Zeg je vader dat het oké is. - Ze is geen papegaai.
Zeg het hem. Hij moet het van jou horen.
Dit ziet er niet goed uit.
Leg je wapen neer.
Ik laat je niet stikken. Niet opnieuw.
Leg je wapen neer.
Vooruit.
Ben je gek geworden?
Mijn dochter wordt bij een bende wilde mijnwerkers opgesloten.
Ik snap dat het zwaar is, maar de raad heeft beslist.
Dat moeten we allebei aanvaarden.
Ja? Nou, Irisa en ik hebben ook een regel.
Welke regel?
We leven of sterven samen.
- Ze verwacht dat ik haar kom halen. - Onzin. Je ijlt. Je zweet.
En wat dan nog? Het is warm en ik sta onder druk. Jij zweet ook.
Het gaat om Sukar, hè? Ze heeft je nog niet vergeven
en dus wil je bewijzen wat een goeie vader je bent.
- Uit de weg, Amanda. - Schiet je me anders neer?
Sorry dat ik dit intieme moment verstoor.
Een bericht uit San Francisco.
Ze hebben mijn noodoproep gehoord en per raket medicijnen gestuurd.
- Hebben we een geneesmiddel? - Inderdaad.
Drink deze thee. Daar word je wakker van.
- Waarom zou ik dat willen? - Wij gaan een ritje maken.
Het medicijn tegen de pest ligt in de Badlands op ons te wachten.
Jij gaat ervoor zorgen dat we door de barricade komen.
Verdomme, zeg.
- Mandy... - Geen huidcontact.
Ik ben alleen wat duizelig. Ga nu maar.
Meekomen.
Niet alle Irathients dragen het virus.
Onze ordehandhavers doen al het mogelijke.
Meld problemen bij hen.
Volgens ons medisch personeel heeft de ziekte verschillende stadia.
Fase 1 is hoesten en zweten. Daar hebben jullie al van gehoord.
Fase 2 is veel ernstiger en niemand weet hoe snel die komt.
Quentin, lieverd.
Hallo.
- Zou je wel roken? - Ach, kanker werkt zo traag.
Ik kom vast op een interessantere manier aan mijn einde.
Epidemieën schijnen populair te zijn.
Wat is er? Je bent niet zonder reden hierheen gekomen.
Bij ons thuis
- zei je dat je wat wist over mijn moeder. - Juist, nu je het zegt.
Vertel het me.
Je bent met lege handen gekomen.
Je wilt me testen, hè?
Je wilt uitvogelen of mijn informatie betrouwbaar is.
- Net je vader. - Als je iets weet, zeg het dan.
Verspil mijn tijd niet.
Er is al zoveel tijd verspild. Dat breekt mijn hart.
Quentin, je hebt zoveel avonden met je moeder verloren.
Verspeel er niet nog één.
Mijn moeder is dood.
Nee. Dat is de leugen die je vader je verteld heeft.
Breng me het object dat ik zoek.
Je hebt Mr Birch gedood om dat object te beschermen.
En dan vertel ik je precies waar je Pilar kunt vinden.
- Opschieten. - In één rij, deze kant op.
Opschieten, zeg ik.
Doorlopen.
- Hebben ze de anderen ook gepakt? - We hebben ons verspreid.
- Ik geloof dat ze Nizar niet hebben. - Goed zo.
Ze gaan ons vergassen.
Wat?
- Nee. - Zo doodden de Casti's ons
in de Grote Diaspora. In grotten gevuld met chloorgas.
Het pad van Irzu is cirkelvormig.
Nolan laat dat nooit gebeuren.
Nolan is maar één man.
- Je begaat een vergissing. - Mam leeft nog, Luke.
- Ik zoek uit waar ze is. - Zonder dat ding zie je me nooit meer.
- Dat dacht ik al. - Geef het niet aan haar, Quentin.
Mijn borstkas brandt.
- Papa, het doet erg pijn. - Het medicijn komt eraan, schat.
Rafe, Quentin, jullie lopen gevaar.
Ze heeft ons nodig.
Waar is Doc Yewll? Mijn dochter lijdt.
De pijnstillers zijn op. Ik heb nog een opiaat uit mijn eigen kelder.
Dit zal de pijn even verlichten.
Is dit koosjer?
Geef het haar.
Zou ik haar herkennen?
Wie?
- Mam. - Zeg dat niet. Het komt wel goed.
De burgemeester is ingestort. Ze heeft hoge koorts.
Uit de weg.
Ze zit in fase 2. Geef haar vloeistoffen.
- Je zweet. - Ik heb niks.
- Je ziet er beroerd uit. - Hou je mond.
Goed dan.
- Je hebt ook gediend, zegt Amanda. - In het 101ste.
De inlichtingendienst. Ja, ver weg van het front.
- Maar dat wist je al. - Ik geef je geen ongelijk.
Niet iedereen kan een held zijn.
Amanda moet iets in je gezien hebben.
- Een tijdje wel. - Hoelang?
Drie jaar.
Het was mooi.
Hoe is het geëindigd?
Waarom zoveel vragen?
Zomaar. Om de rit aangenamer te maken.
Je hebt haar bedrogen.
- Denk je dat? - Niet, dan?
- Ik wil er niet over praten. - Je hebt haar bedrogen.
Als je met mijn ex wilt zijn, moet je dat haar maar vragen.
Ze werd zwanger.
En ik wou wel een kind in deze wereld grootbrengen.
Ik kom uit een groot lers gezin. Elke zondag een familiediner.
Het was spannend en ik hield van Amanda.
Boven alles.
Maar zij, ik weet het niet, ze werd bang.
Ze liet het kind weghalen zonder dat ik het wist.
Je hebt gelijk. Dit is een heel aangename rit.
- Ik zal met ze praten. - We doen het samen.
Omkeren. Keer terug naar Defiance of ik schiet.
- We willen jullie handen zien. - Ik moet je bevelhebber spreken.
Dat is ver genoeg, gezant.
- Kolonel Marsh, fijn u te zien. - Dag, Connor. Dat is ver genoeg.
Gezant Tennety. Connor Lang.
Ik had u graag in prettiger omstandigheden ontmoet.
Ik ook. Ga nu terug. Jullie zitten in quarantaine.
Er ligt achter die heuvel een lading medicijnen voor ons.
- Wij kunnen ze jullie brengen. - Ik vertrouw je niet.
Je komt er niet door.
Uw schutters hebben drie kilometer bereik.
We halen de medicijnen op en keren terug.
Als we de verkeerde kant uitgaan, schakelt u ons uit.
Er staat te veel op het spel, Connor. De ziekte mag zich niet uitbreiden.
Jullie willen toch een alliantie met Defiance?
Natuurlijk. Maar je burgemeester zit ons dwars.
Als je de medicijnen achterhoudt, onthouden we dat.
Dan houden we de Republiek verantwoordelijk.
Defiance is een stad met 6000 zielen. Mensen.
Als ik hun medicijnen niet mag halen, heb je hun dood op je geweten.
Ik heb genoeg van die kerel. Sergeants.
Wapens neer.
Goed, ga maar. Maar we houden je de hele tijd in het vizier.
Dank u, kolonel.
Wat een kreng.
Nu zie je er echt beroerd uit.
Het gaat wel. We halen de medicijnen nu.
- Naar buiten. - Opgepast.
- Recht naar buiten. - Opzij.
Uw man zit pas zes weken in de raad.
Hij is Castithan en dus immuun.
Heeft de stad in deze crisistijd geen nood aan stabiliteit?
Doe geen moeite. U hebt Datak een plaats in de raad bezorgd,
maar daar blijft het bij.
Rafe is het langst zittende raadslid. Hij wordt interim-burgemeester.
Ik begrijp het.
er woedt een storm onder onze broeders
- aanhoor ons, Idanyu van de vlam - Niet zo luid.
- er woedt een storm bij onze broeders - Stil, zei hij.
kalmeer de wind en laat de regen opdrogen
- Ze bidden voor jou en de anderen. - We hoeven je Votan-gebeden niet.
Hou ermee op.
- Onmiddellijk. - Gail, laat ze toch met rust.
Nu is het genoeg.
- Zo is het genoeg, zeg ik. - Toe, Gail.
Achteruit.
Vooruit.
Goed dan.
Toen je vader naar Defiance kwam, waren jij en je broer nog klein.
Christie was nog een baby. Je moeder, Pilar, was ziek.
In de oude wereld noemden ze dat bipolair, maar dat betekent hier niks.
Haar medicijn werd niet meer gemaakt.
Je vader was radeloos. Ik was in de oorlog kwartiermeester
en ik wist hoe ik aan moeilijke producten kon komen.
Met de hulp van Datak Tarr
konden we die arme, kwetsbare Pilar overeind houden
met lithium uit de oude wereld.
Alles ging goed. De familie McCawley was gelukkig.
Maar na verloop van tijd werkten de medicijnen niet meer.
Geen wonder, ze waren meer dan tien jaar oud.
Je weet ook dat er in deze wereld geen plaats voor tere zieltjes is.
Het ging almaar slechter met Pilar, tot je vader op een dag de trap afkwam
en zag hoe ze rattengif
op jouw toast smeerde.
Je vader wou haar meteen neerknallen.
Maar ik kwam tussenbeide. We hadden toen een affaire.
Ik wist dat het schuldgevoel aan hem zou vreten als hij haar doodde.
Het zou onze kansen op geluk voorgoed om zeep helpen.
Onze relatie overleefde het niet.
Maar Pilar wel, tegen elke verwachting in.
Waar is ze?
In Mendocino.
Ik kan je een kaart tekenen. Maar eerst
heb ik je sleutel nodig.
Die heb je toch niet nodig als je naar het westen trekt.
De dokter wacht ons op met een team.
Nolan, je moet aan de kant.
- Waarom? - Omdat je zo meteen instort.
- Je hebt een injectie nodig. - Nee, ik stop niet.
Pak de medicijnen. We nemen ze mee.
- Ik heb je nooit vertrouwd. - Insgelijks.
Je noemt jezelf de vader van een Irathient,
- maar je sluit ons we op als beesten. - Ik vind dat ook niet oké.
Maar die medicijnen moeten naar de tent.
Jullie krijgen ze als de burgemeester mijn volk vrijlaat.
Als mijn broer Rathus voor me staat.
Ik heb een beter idee.
Geef ons de medicijnen, we laten je volk vrij en dan gaan wij wat drinken.
- Ik drink niet met mensen. - Ik lust wel een slok. Ik trakteer.
Bel de burgemeester.
Helemaal achterin.
Christie?
Ik weet dat we dit niet gepland hadden voor onze bruiloft,
maar hier.
Mr McCawley, sorry dat ik u stoor, maar de ordehandhaver belt.
Rafe, laat ons maar. Jij moet bij je dochter blijven.
De burgemeester wou dat u haar taken overnam.
Domme trien, zie je niet dat mijn schoondochter ziek is?
Laat haar familie met rust.
- Dag, Nolan. Waar ben je? - Stahma, geef Amanda door.
De burgemeester is ziek. Mijn man heeft de leiding.
- Waar is het medicijn, ordehandhaver? - Ik heb het.
Ik vernietig het als mijn eisen niet worden ingewilligd.
Willen ze Rathus?
Verdomme.
Dat zit er niet in. Rathus is dood.
Hoe is dat gebeurd?
Een mijnwerker voelde zich bedreigd.
Laat de Irathients vrij.
Allemaal. Vertrouw me maar.
Laat de Irathients vrij.
Onmiddellijk.
- Deze man heeft dat medicijn nodig. - Mijn probleem niet.
- Hij gaat sterven. - Het gaat niet alleen om mij.
Denk toch na. Er gaan zoveel mensen sterven.
- Geef hem een injectie. - Waarom brengen ze Rathus niet?
- Wie ben jij? - Datak Tarr.
Noem me gerust de burgemeester.
Ik ben ongewapend.
Je eisen zijn ingewilligd. De Irathients zijn vrijgelaten.
Waar is mijn broer?
Er was een incident in de mijnen. Er is geschoten.
Je broer is dood.
Ik geef de mensen de schuld.
Ik heb er lang over nagedacht en ik vind dat deze planeet beter af is zonder hen.
Deze ziekte, deze pest, is een zuiverend vuur.
Een geschenk van Rayetso, van Irzu, van alle Votan-goden.
De eerste stap op dit grote pad is natuurlijk
de vernietiging van het medicijn.
Wil je elke mens in deze stad uitroeien?
Was het geen mens die ooit sprak over
Survival of the fittest?
Alsjeblieft.
Vuile moordenaar, maak kennis met onze dood.
Ik wil dat je om je leven smeekt.
- Smeek. - Alsjeblieft.
Besef dat je je kaste beschaamt door te smeken om je leven.
Hoe durf je mij ook maar een haar te krenken.
Godverdomme.
Ziek beest.
Het is voorbij.
Bevrijd me.
Sorry dat je dat moest zien.
Dat past niet in mijn verhaal.
Kom op, Nolan. Doe maar niet alsof.
Maar goed ook. Twee dode mensen krijg ik niet zo makkelijk uitgelegd.
Het is voorbij.
Ik heb het medicijn.
Meid.
- Je moet rusten. - Ik slaap wel als ik dood ben.
Je bent een idioot.
Weet ik.
De opsluiting van de Irathients was een tragedie.
We hebben zoveel moed en goedheid gezien.
Maar ik wil twee mensen in het bijzonder prijzen.
Ordehandhaver Nolan en Connor Lang,
die in de Badlands de medicijnen gingen halen.
We zullen gezant Lang missen.
Ik dank ook Datak Tarr, die voor me insprong toen ik ziek werd.
Hij redde ons kostbare medicijn.
Dit was een enge tijd. We hebben in deze crisis iets over onszelf geleerd.
Ik in elk geval.
De mensen in deze stad vinden me misschien een egoïstische schurk.
Het was niet mijn keuze of wens
jullie door deze crisis te leiden.
Ik word liever met rust gelaten.
Maar mijn echtgenote wou dat niet.
Ze liet me inzien dat ik de pijn van mijn stadgenoten niet kon negeren.
Mijn vrouw liet me begrijpen wat een gemeenschap is.
Er is geen grotere eer
- dan te dienen. - Inderdaad. Dank je, Datak.
Er is geen grotere eer dan deze stad iets terug te geven.
Daarom neem ik afstand van mijn vroegere zelf
en stel ik me kandidaat voor het burgemeesterschap van Defiance.
Amanda, ik hoop dat deze stad een gezonde tweestrijd aankan.
Natuurlijk, Datak.
Ik verwelkom de uitdaging. Het wordt leuk.
Deze stad verdient een leider die de Votan-bevolking goedgezind is.
We zullen nooit meer de opsluiting van Irathients tolereren.
Die worden je dood nog.
En veel efficiënter dan een aanval van de Volgen.
Dat was Birch' idee.
- Ook dat stralingslek in oud St Louis? - Er zijn fouten gemaakt.
Jullie zijn roekeloos en dom. Altijd al geweest.
- Daarom wou ik niet meer meedoen. - Hij is dood. Birch.
Dan zijn jij en ik de laatsten van de bende.
Kom weer voor me werken. Ik kan dit niet in mijn eentje.
Ik geloof dat ze me in de gaten houden.
Sorry, ik heb geen interesse.
Weet je dat zeker?
Ik heb net een van de Kolavan te pakken.
Welke?
- De gouden knoop. - Waar is hij?
- Nicolette, je moet hem vernietigen. - Je weet dat ik dat niet kan.
Jij bent gek.
- Weet je dat? - Wees dan gek samen met mij.
Samen kunnen we het aangezicht van deze planeet veranderen.
Veranderen of kapotmaken.
Je kunt niks creëren zonder wat kapot te maken.
Ik dacht dat jij dat intussen wel al begrepen had, dokter.